Er is weinig zo vervelend als 's ochtends naar de keuken gaan op je sloffen om dan tot de constatatie te komen dat de gang weer eens is omgetoverd tot Aqualibi. Fok de regen, en fok den Dikke (zoals wij soms lieflijk onze huisbaas Dirk noemen, of ik toch).
Goeiemorgen verder,
Alweer Arno
P.S.: als ik jullie met rust moet laten zo vroeg op de dag mag je dat gerust zeggen.
zondag 2 december 2007
Me Adam, you Eve(rything)
Nee, ik denk gewoon dat het belangrijk is dat we ons niet te fel laten meeslepen. Ok, ik weet het, de Holocaust was verschrikkelijk, maar daarom kunnen we nog niet stellen dat de mensheid als geheel al van in het prille begin fout bezig is. Enkel de vrouwelijke helft. Want weet je, als Eva niet zomaar in alles haar tanden had gezet dan was er nooit een wezenlijk probleem geweest.
En ja, voor de rest hebben de vrouwen bitter weinig fout gedaan. Alle massamoordenaars en dictators zijn inderdaad mannen geweest. Maar komt dit alles niet voort uit onze vreselijk duale relatie met onze oermoeder? Want enerzijds is zij degene die ons collectief opzadelde met onze erfzonde, maar anderzijds mist iedereen wel zijn mama. Of niet soms? En ja, vanuit die psychologische achtergrond denk ik dat een hoop psychoses door de eeuwen heen te verklaren vallen.
Trouwens, die andere moeder van ons, de Heilige Maagd Maria, laten we ze een stiefmoeder noemen, ook zij helpt ons mannen niet met al onze complexen. Want ben ik de enige die het reeds is opgevallen dat ze enkel aan vrouwen verschijnt? En wij mannen blijven wederom zonder moederfiguur achter. Terwijl een vrouw in sé toch gewoon al een moederfiguur ís en bijgevolg toch helemaal geen nood heeft aan een verschijning, nee?
Ik weet het, ik leg het allemaal een beetje onduidelijk uit. Hier komt het zowat op neer: alle menselijk lijden stroomt voort uit de man, die door zijn gebrekkige relatie met zijn moeders tot sociale incompetentie gedoemd is. Bijgevolg is de man vrij van enige blaam en is de vrouw de schuld van alles, en eigenlijk gewoon alles want anders kan je er moeilijk de schuld van zijn.
Nu kan u het volgende punt aanhalen: wij hebben toch ook nog een 'normale' moeder! En dan heeft u volkomen gelijk. Maar indien er ook in deze moeder-zoon relatie iets schort, dan is het wel volkomen omzeep, snapt u? Drie gefaalde moeders, dat is erger dan één. En dan volgt er wel al eens een Holocaust, begrijpt u?
En kan een moeder, een normale, wel echt ooit het gemis van onze Oermoeder Eva en de Heilige Maagd opvangen? Ik denk wezenlijk van niet. Want ook als ze veel liefde schenkt brengt ze de man namelijk volledig uit balans door het immense contrast met die twee andere moeders (vooral Eva dan). De man zal dan proberen nog meer van die liefde te bereiken, en die zal niet te bereiken zijn vanwege de afwezigheid van de moeders, en dan zal de passie oplaaien tot alles mee in assen vergaat. Had Hitler namelijk geen innige band met zijn mama?
Ik denk dat ik de draad van mijn lijn in de war heb gebracht, maar ik blijf tenstelligste overtuigd van de kluwen die ik heb gecreëerd. Als een vader reikte ik de wol aan, en als een moeder heb ik ze bijeengerold. En dat is de waarheid achter alles.
Een broederlijke zoen,
Arno
En ja, voor de rest hebben de vrouwen bitter weinig fout gedaan. Alle massamoordenaars en dictators zijn inderdaad mannen geweest. Maar komt dit alles niet voort uit onze vreselijk duale relatie met onze oermoeder? Want enerzijds is zij degene die ons collectief opzadelde met onze erfzonde, maar anderzijds mist iedereen wel zijn mama. Of niet soms? En ja, vanuit die psychologische achtergrond denk ik dat een hoop psychoses door de eeuwen heen te verklaren vallen.
Trouwens, die andere moeder van ons, de Heilige Maagd Maria, laten we ze een stiefmoeder noemen, ook zij helpt ons mannen niet met al onze complexen. Want ben ik de enige die het reeds is opgevallen dat ze enkel aan vrouwen verschijnt? En wij mannen blijven wederom zonder moederfiguur achter. Terwijl een vrouw in sé toch gewoon al een moederfiguur ís en bijgevolg toch helemaal geen nood heeft aan een verschijning, nee?
Ik weet het, ik leg het allemaal een beetje onduidelijk uit. Hier komt het zowat op neer: alle menselijk lijden stroomt voort uit de man, die door zijn gebrekkige relatie met zijn moeders tot sociale incompetentie gedoemd is. Bijgevolg is de man vrij van enige blaam en is de vrouw de schuld van alles, en eigenlijk gewoon alles want anders kan je er moeilijk de schuld van zijn.
Nu kan u het volgende punt aanhalen: wij hebben toch ook nog een 'normale' moeder! En dan heeft u volkomen gelijk. Maar indien er ook in deze moeder-zoon relatie iets schort, dan is het wel volkomen omzeep, snapt u? Drie gefaalde moeders, dat is erger dan één. En dan volgt er wel al eens een Holocaust, begrijpt u?
En kan een moeder, een normale, wel echt ooit het gemis van onze Oermoeder Eva en de Heilige Maagd opvangen? Ik denk wezenlijk van niet. Want ook als ze veel liefde schenkt brengt ze de man namelijk volledig uit balans door het immense contrast met die twee andere moeders (vooral Eva dan). De man zal dan proberen nog meer van die liefde te bereiken, en die zal niet te bereiken zijn vanwege de afwezigheid van de moeders, en dan zal de passie oplaaien tot alles mee in assen vergaat. Had Hitler namelijk geen innige band met zijn mama?
Ik denk dat ik de draad van mijn lijn in de war heb gebracht, maar ik blijf tenstelligste overtuigd van de kluwen die ik heb gecreëerd. Als een vader reikte ik de wol aan, en als een moeder heb ik ze bijeengerold. En dat is de waarheid achter alles.
Een broederlijke zoen,
Arno
EXCLUSIEF: Interview oppendorpt Guy Verhofstadt
Dik 24 uur nadat formateur Yves Leterme (CD&V) voor de tweede keer ex-formateur Yves Leterme (CD&V) werd, hebben wij van oppendorp.blogspot.com een exclusief gesprek met waarnemend premier Guy Verhofstadt (Open VLD). De bevlogen liberaal antwoordt bereidwillig op onze vragen en knijpt kwansuis in Anjes poep.
Oppendorp: Meneer Verhofstadt, u bent gisteren nog bij onze Vorst Zijne Majesteit de Koning ontvangen. Wat bent u daar gaan doen?
Verhofstadt: "Hij had mij gevraagd te komen. De Koning is een zeer joviale man, de media persifleert (zijn congruentiefout, niet de onze, nvdr.) hem vaak op een verkeerde manier. Ik heb met hem gesproken over wat mijn taak zal worden en verdere informatie daaromtrent zal ik later op een persconferentie nog wel meedelen."
Oppendorp: Hoe lang kan dit land nu nog zonder regering?
Verhofstadt: "Niet lang meer uiteraard, maar we zijn eraan aan 't werken en om het met Bart Somers te zeggen: (immiteert Somers nagenoeg perfect) we moeten nu handelen, er is geen tijd meer voor gelanterfanter."
Oppendorp: U begrijpt dat de mensen zich stilaan zorgen maken.
Verhofstadt: (aarzelend, doch ferm) "Die zorgen zijn nergens voor nodig."
Oppendorp: Geef eens een voorbeeld van een dossier dat ligt te verstoffen op uw bureau.
Verhofstadt: (denkt lang na) "Bijvoorbeeld het recht voor homo's om kinderen te adopteren, dat ben ik al eeuwen van plan, maar dat ligt nu dus stof te vergaren op mijn bureau."
Oppendorp: We begrijpen dat deze situatie ook uw ego geen goed doet.
Verhofstadt: "Ik ben inderdaad een beetje weinig in de media geweest de laatste tijd. Het is vooral dien tsjeef uit West-Vlaanderen (Verhofstadt doelt op Yves Leterme, nvdr.) tegenwoordig. Ik heb nog steeds een groot draagvlak in mijn stad Gent, maar ik geef toe dat het de afgelopen maanden qua media-aandacht niet zo geweldig was."
Oppendorp: Bij deze is dat euvel ook weer de wereld uit. Bedankt voor dit exclusieve gesprek!
zaterdag 1 december 2007
Veel noten, weinig zang
Ik heb ooit een liedje bedacht, schijnbaar lang geleden, maar vanavond moest ik er weer aan denken, na een droom over het sujet vorige nacht. Nu dacht ik: delen met de rest van de wereld, die handel. (Al denk ik dat het destijds ook reeds mijn msn space bereikt heeft) Het is jammer dat ik de noten niet ook kan delen met jullie trouwe lezers, maar bon, geen verder gezever nu:
Jij was mijn meisje-meisje
Waar ik steeds voor zorgen kon
Nu ben je slechts een wijsje
Voor de ondergaande zon
Nachtegaal
Everzwijn
Lamantijn
Nachtegaal
Everzwijn
Lamantijn
Jij was mijn meisje-meisje
Waar ik steed voor zorgen kon
Nu ben je slechts een wijsje
Voor de opkomende zon
Nachtegaal
Everzwijn
Lamantijn
Nachtegaal
Everzwijn
Lamantijn
Ik zou uitleggen wat er zo briljant aan is, maar wie niet kan zien is nu eenmaal blind.
Hoogmoedige groeten,
Arno
Jij was mijn meisje-meisje
Waar ik steeds voor zorgen kon
Nu ben je slechts een wijsje
Voor de ondergaande zon
Nachtegaal
Everzwijn
Lamantijn
Nachtegaal
Everzwijn
Lamantijn
Jij was mijn meisje-meisje
Waar ik steed voor zorgen kon
Nu ben je slechts een wijsje
Voor de opkomende zon
Nachtegaal
Everzwijn
Lamantijn
Nachtegaal
Everzwijn
Lamantijn
Ik zou uitleggen wat er zo briljant aan is, maar wie niet kan zien is nu eenmaal blind.
Hoogmoedige groeten,
Arno
Hell is coming. Hell is here.
Fuck! Het is zover! De kutste maand van het jaar is aangebroken!
Als ik morgen niet meer blog weten jullie hoe laat het is.
Veel sterkte allemaal,
Arno
Als ik morgen niet meer blog weten jullie hoe laat het is.
Veel sterkte allemaal,
Arno
Ik maak de analyse. Ik ben de analist.
Misschien hadden we niet allen dezelfde intenties. Misschien wilde ik wel iets helemaal anders. Meer en meer raakte ik er van overtuigd dat ik inderdaad iets helemaal anders wilde.
Het was me niet zozeer om de lol te doen. De zever maakte mij óók moe. Ze vrat me op. Met huid en haar. En ik wist dat er geen fuckin' ontkomen aan zou zijn.
De anderen - enkele anderen, bepaalde anderen - hadden het misschien makkelijker op dat vlak. Ze déden gewoon en ze déden dat goed. Hun mama's mochten fier zijn.
Vanzelfsprekendheden dienden zich met dozijnen tegelijk aan. Ik zocht naar een speld in een hooiberg, die ergens neegepoot was door een tractor, ergens in de schuur van een boerderij, op een erf, naast een huis, in een dorp. Literair.
Ik moest het ergens klein gaan zoeken. Zo vond ik het helemaal onderaan, door op de link te klikken. En dan ging er wel eens een balletje rollen. Maar het stopte vrijwel ter plekke alweer om me treiterig in de ogen te kijken en me te zeggen dat het alsnog niet doorging. Ik had te veel verwachtingen en ik wist het. Maar wat deed ik er fuckin' aan?
En de grap is: ik ben ook niet van de domsten. Mensen die studeren en die dat hoegenaamd serieuzer doen dan ik, kijken me weleens aan met die vertwijfelde blik die zegt dat ze het niet helemaal zeker weten: of ik nu een gesprekspartner die naam waardig ben of toch maar niet. Al dat uit de nek geklets, hoever mag een mens daarin gaan? Niet te ver wellicht, want het leven zelve doet geen toegevingen. Ik voel me kortom Joëlle Milquet, gewurgd door een gedachtegoed dat ik niet aanhang en zelf ervan overtuigd zijnd dat ik het bij een of ander recht eind heb. Maar mijn rechte eind is zo krom als een banaan en alleen al om die reden begrijpt u dat we hier in cirkeltjes aan het draaien zijn.
Bedankt,
Alexander.
Het was me niet zozeer om de lol te doen. De zever maakte mij óók moe. Ze vrat me op. Met huid en haar. En ik wist dat er geen fuckin' ontkomen aan zou zijn.
De anderen - enkele anderen, bepaalde anderen - hadden het misschien makkelijker op dat vlak. Ze déden gewoon en ze déden dat goed. Hun mama's mochten fier zijn.
Vanzelfsprekendheden dienden zich met dozijnen tegelijk aan. Ik zocht naar een speld in een hooiberg, die ergens neegepoot was door een tractor, ergens in de schuur van een boerderij, op een erf, naast een huis, in een dorp. Literair.
Ik moest het ergens klein gaan zoeken. Zo vond ik het helemaal onderaan, door op de link te klikken. En dan ging er wel eens een balletje rollen. Maar het stopte vrijwel ter plekke alweer om me treiterig in de ogen te kijken en me te zeggen dat het alsnog niet doorging. Ik had te veel verwachtingen en ik wist het. Maar wat deed ik er fuckin' aan?
En de grap is: ik ben ook niet van de domsten. Mensen die studeren en die dat hoegenaamd serieuzer doen dan ik, kijken me weleens aan met die vertwijfelde blik die zegt dat ze het niet helemaal zeker weten: of ik nu een gesprekspartner die naam waardig ben of toch maar niet. Al dat uit de nek geklets, hoever mag een mens daarin gaan? Niet te ver wellicht, want het leven zelve doet geen toegevingen. Ik voel me kortom Joëlle Milquet, gewurgd door een gedachtegoed dat ik niet aanhang en zelf ervan overtuigd zijnd dat ik het bij een of ander recht eind heb. Maar mijn rechte eind is zo krom als een banaan en alleen al om die reden begrijpt u dat we hier in cirkeltjes aan het draaien zijn.
Bedankt,
Alexander.
vrijdag 30 november 2007
But like a new disease, she's still too young to treat
't Is nu niet dat ik veel concreets te vertellen heb, maar ik ga het toch gewoon doen.
Weet je wat in essentie het probleem is? Jongens benaderen meisjes, en meisjes benaderen jongens al te vaak alsof ze potentiële partners zouden kunnen zijn. Zelfs wanneer het na vijf seconden duidelijk is dat dit helemaal niet het geval is. Want dan gaan ze daar 'gepast' op reageren opdat het duidelijk zou zijn. In plaats van gewoon normaal te doen.
Let ook op het specifieke woordgebruik van jongens en meisjes, want ik denk dat dit fenomeen met de leeftijd vervaagt. Let wel, bij de één vele trager dan de ander. En bij twintigers zal het in het gros van de gevallen wel nog aanwezig zijn.
Kortom, vanuit deze verkeerdelijke, en laten we eerlijk zijn, bijzonder belachelijke, puberale, hormonale manier van contact leggen ontstaan een hele hoop moeilijkheden en banale problemen die wezenlijk echt niet zouden mogen zijn. Wat niet betekent dat ik zelf niet schuldig ben. Maar eenieder die bij het lezen van dit bericht de hand in eigen borst steekt en niets naars voelt, die is nog puberaler dan de gemiddelde verstandige mens.
Bon,
Arno
Weet je wat in essentie het probleem is? Jongens benaderen meisjes, en meisjes benaderen jongens al te vaak alsof ze potentiële partners zouden kunnen zijn. Zelfs wanneer het na vijf seconden duidelijk is dat dit helemaal niet het geval is. Want dan gaan ze daar 'gepast' op reageren opdat het duidelijk zou zijn. In plaats van gewoon normaal te doen.
Let ook op het specifieke woordgebruik van jongens en meisjes, want ik denk dat dit fenomeen met de leeftijd vervaagt. Let wel, bij de één vele trager dan de ander. En bij twintigers zal het in het gros van de gevallen wel nog aanwezig zijn.
Kortom, vanuit deze verkeerdelijke, en laten we eerlijk zijn, bijzonder belachelijke, puberale, hormonale manier van contact leggen ontstaan een hele hoop moeilijkheden en banale problemen die wezenlijk echt niet zouden mogen zijn. Wat niet betekent dat ik zelf niet schuldig ben. Maar eenieder die bij het lezen van dit bericht de hand in eigen borst steekt en niets naars voelt, die is nog puberaler dan de gemiddelde verstandige mens.
Bon,
Arno
Abonneren op:
Posts (Atom)
